Mijn eerste twee jaren als zij-instromer waren pittig, maar ik kijk er met veel plezier op terug. Nu, in mijn vierde jaar lesgeven en als hoofdverantwoordelijke voor mijn klas, loop ik tegen een muur op.  Een leerling die is blijven zitten en me nu dus voor het tweede jaar meemaakt zei van de week tegen me: ‘ik had tegen iedereen gezegd dat je een super lieve juf bent, maar aan het begin van het jaar was je dat ineens niet meer‘. Ik was er stil van.

Deze uitspraak houdt mij nu al een tijdje bezig. Hoe komt het dat ik dit jaar meer moeite heb om de rust te bewaren in mijn klas? Hoe komt het dat ik dit jaar ineens frustratie voel en minder geduld heb?

De ruis die de Corona pandemie dit jaar met zich meebrengt en het gebrek hierdoor aan structuur werkt zeker niet mee. Maar iets waar ik wel invloed op heb is mijn mindset: na drie jaar keihard werken dacht ik het dit jaar wel met één hand in mijn zak te kunnen. En laat dat nou net de hand zijn waarmee ik duidelijk mijn grenzen aangeef: het Protocol voor ongewenst gedrag, de Spiegelmap en de Tijdrovende opdracht.

Als je weer hersteld bent van ziekte, vergeet je soms hoe slecht je je voelde. Je vergeet wat je allemaal hebt moeten doen om je weer beter te voelen waardoor deze handelingen langzaamaan verdwijnen uit je dagelijks leven. En dat is precies wat ik dit jaar (onbewust) deed: ik dacht het wel te redden met een vriendelijke houding en een goede relatie met de leerlingen. En nu weet ik: niks is minder waar. Sterker nog, je relatie wordt nooit zo sterk als je niet óok duidelijkheid verschaft. Want als je onvoorspelbaar bent kunnen kinderen je niet vertrouwen. Het moment dat ik de Spiegelmap weer ging gebruiken, kon ik weer ontspannen voor de klas en verdween mijn frustratie als sneeuw voor de zon. Ik kon ongewenst gedrag weer zonder oordeel bijsturen en ik hield meer tijd over om aan de relatie met mijn klas te werken. Doordat ik vriendelijk én duidelijk ben is het weer rustig en gezellig in de klas en weten mijn leerlingen wat ze aan me hebben. Dubbele winst!